افراد با سابقه اعم از مدیر یا معلم در مقابل این تغییرات واکنش شدیدی نشان داده و مقاومت می کنند که خود باعث به وجود آوردن چالش های فراوانی در مدارس می شود و چون نظارت ،آگاهی و حمایت لازم نسبت به شیوه های نوین تدریس وجود ندارد برای رفع چالش ها امورات کما فی السابق ادامه می یابد . و البته هماهنگی بین سازمان ومدارس تنها در محدوده بخشنامه ها گاهی مشاهده می شود و همچنین منتقدان آموزشی فراوانی داریم که مطالب بسیار مفید و جالبی از آنها درمجلات به چاپ می رسد آما تا زمانی که نظارت و دلسوزی و اجراء توسط عوامل اجرائی صورت نگیرد کار مطلوب انجام نمی گیرد .

در مدارس پیشرفته هر معلم دارای کامپیوتر خصوصی در مدرسه و همچنین همه کلاسها مجهز به سیستم اینترنت وپایگاه های اطلاعاتی قوی می باشد که اکنون به علت هزینه های بالای آن و تنوع در امر آموزش به دنبال آوردن برنامه های کاربردی متن باز می باشند در صورتی که ما هنوز در فکر مجهز نمودن مدارس به کامپیوتر می باشیم .مدارس غیر انتفاعی و خصوصی تا حدودی قدم های سریع تری برداشته اند اما مدارس دولتی همچنان به علت فراهم نبودن شرایط لازم عقیم مانده اند که مهمترین شرایط عبارتند از :

 - نداشتن بودجه لازم و کافی برای تهیه کامپیوتر

- نداشتن فضای کافی ومناسب جهت نصب سیستم ارتباطی  

- نداشتن نیروهای متخصص جهت آموزش و کاربا کامپیوتر

والبته بسیاری از مدیران و معلمان از کمبود امکانات و نبودن نظارت بر سیستم آموزشی مدارس بسیار خرسند و خوشحال هستند چون که احساس خوشایندی نسبت به تغییرات و تحولات ندارند و گرفتاریهای روز مرگی آنان را عادت به تکرار روشهای گذشته نموده و تمایلی به تکاپو و تلاش برای رسیدن به شیوه های جدید تدریس از خود نشان نمی دهند و کلاس های ضمن خدمت به صورت صوری و با کیفیت بسیار پایین ارائه می شود .به نظر من مهمترین سازمان آموزش و پرورش میباشد و شخصی باید در راس این سازمان قرار بگیرد که شجاع نترس باهوش قاطع و اندیشمند و دانشمند باشد و فردی با سرعت عمل بالا که بتواند با برنامه ریزی کامل و دقیق بتواند مسیر طولانی و عقب افتادگی آموزش را جبران نماید و کشور رادر مسیر رشد وتعالی پیش ببرد.